1
2
3
4

public class Klasa< T > {
    public T Field1;
    public T Field2;
}

Następnie utwórzmy metodę, która ma za zadanie zsumować oba pola i zwrócić wynik. Intuicyjnie powstanie taki kod:

1
2
3

    public T SumFields() {
        return Field1 + Field2;
    }

Jednakże podczas kompilacji zostaniemy uraczeni następującym błędem:
Error 1 Operator '+' cannot be applied to operands of type 'T' and 'T'

Po chwili zastanowienia nie można się kompilatorowi dziwić, nie każdy typ musi mieć zaimplementowany operator dodawania (a także odejmowania, mnożenia, itd.). Znająć z kolei chęci programistów Microsoft do projektowania interfejsów do „wszystkiego” zaczałem szukać takiego, który deklarowałby powyższe operatory. Niestety czegoś takiego jeszcze nie ma (może kiedyś będzie?). I należy się posiłkować innymi metodami.

W tym celu można wykorzystać wprowadzony w C# 4.0 nowy typ dynamic. Deklarując zmienną typu dynamic zmieniamy moment, w którym rozwiązywany jest jej typ. Normalnie proces ten jest realizowany w czasie kompilacji, natomiast w przypadku dynamic w czasie działania programu (podobnie jak w językach skryptowych bez ścisłego typowania).

Po drobnej modyfikacji metoda będzie wyglądała następująco:

1
2
3
4

    public T SumFields() {
        dynamic dField1 = Field1, dField2 = Field2;
        return dField1 + dField2;
    }

Po odpytaniu google o jakikolwiek silnik matematyczny natrafiamy na cenioną open sourcową bibliotekę GSL. Z mojego punktu widzenia ma ona jedną wadę: jest mocno nastawianona na środowisko Linuksowe. O ile istnieją wersje przeportowane na system Win32 (nie mówię tutaj o Cygwinie) to nie były już aktualizowane kilka lat. A o automagicznym podpięciu się z poziomu C# można praktyczznie pomarzyć..

Następna kolekcja matematyczna jak wpadła mi w ręce to dnAnalytics. Muszę przyznać, że jest ona bardzo dobrze przygotowana zapewniając bardzo wygodny i intyuicyjny intefejs programistyczny. Z podstawowych możliwości udostępnianych mogę wymienić własną implementację struktury do obsługi macierzy i wektorów, możliwość wczytywania i zapisywania danych z/do plików CSV, chyba wszystkie najważniejsze operacje na macierzach oraz szereg algorytmów do rozwiązywania równań, dekompozycji macierzy (SVD, LU, QR) i co najważniejsze ma zaimplementowane wsparcie dla natywnej biblioteki Intel Math Kernel Library, dzięki czemu znacząco zyskujemy na wydajności. Niestety dnAnalytics miał jedną wadę: nie w pełni wykorzystywał możliwości MKL.

W ten sposób dotarłem (całkiem przypadkowo) od ILNumerics.Net. Porównując z dnAnalytics to ma raczej trochę inny interfejs (ani nie lepszy, ani nie gorszy, po prostu inny) przypominający bardziej język skryptowy  z Scilaba czy Matlaba (między innymi odwoływanie się do pól macierzy). A skoro jestem przy macierzach to warto wspomnieć, że w tym przypadku nie jesteśmy ograniczeni tylko do dwóch wymiarów i typu double, ale dzięki typom generycznym możemy wykorzystać niemal dowolny typ numeryczny w wielomiarowej przestrzeni. Malutkim minusem jest brak obsługi plików CSV do których przyzwyczaiła mnie dnAnalytics, ale coś za coś. Na zakończenie jeszcze jeden ogromny plus: w pełni wykorzystuje zestaw funkcji LINPACK z natywnej biblioteki MKL, a także dodatkowo z konkurencyjnej biblioteki firmy AMD. Dla zachowania kompatybilności z platformą mono powstała również specjalna wersja natywnego silnika matematycznego.

Podsumowując dnAnalytics jest bardzo przejrzystą biblioteką nadającą się do projektów w których nie wymaga się dużej wydajności i ograniczamy się do dwóch wymiarów. ILNumerics.Net jest natomiast prawdziwą perełką wśród otwartych bibliotek matematycznych, a dzięki porządnemu połączeniu z MKL i pochodnymi jest naprawdę wydajnym tworem.

I wszystko byłoby OK, gdyby nie fakt, że RubiksCube v2 przestał działać..
A dokładniej po wykonaniu dowolnego ruchu wywalał się bliżej nieokreślony błąd w PresentationCore.dll (bliżej nieokreślony, bo opisu błędu wogóle nie było). Co lepsze przed SP1 Beta aplikacja działała prawidłowo…

Błędu szukałem komentując po kolei poszczególne fragmenty kodu i dotarłem do takiej konstrukcji

if (model == null)
{
    model = new Model3DGroup();
}
else
{
    model.Children.Clear();
}

Gdzie model jest typu Model3DGroup. Doszedłem do tego, że aplikacja wywalała się przez linijkę 7. Nie wiem dlaczego tak się zachowywał, ale błąd naprawiłem w następujący sposób:

if (model == null)
{
    model = new Model3DGroup();
}
else
{
    model.Children = new Model3DCollection();
}

I jak na razie aplikacja śmiga

W ogólności służy do tego klasaSystem.Diagnostics.Debugger. Co prawda posiada ona tylko trzy metody przydatne dla programisty, ale liczba ich nie jest istotna;).

• Debugger.Break() – powoduje zatrzymanie działania programu i włączenie debuggera (coś a la standardowy breakpoint)
• Debugger.Launch() – uruchamia debugger i podłącza go do aktualnego procesu, ale jeszcze go nie zatrzymuje
• Debugger.Log(int level, string category, string message – wykorzystuje w przypadku, gdy chcemy wysłać na konsolę debuggera informację zwrotną. Nie potrzebujemy w tym wypadku tworzyć aplikacji konsolowej – w ogóle nie musi ona posiadać jakiegokolwiek okna

Ciekawostką jest to, że wywołania tych metod zostają usuwane w wersji Release projektu. Są one dostępne jedynie w wersji Debug.
Przydatności metody Log() chyba nie trzeba tłumaczyć. Zawsze przecież przydają się dodatkowe informacje w przypadku, gdy badamy rozbudowaną i przebiegającą przez wiele iteracji funkcję.

Break() możemy oczywiście zastąpić standardowym Breakpointem z IDE, ale ma taką zaletę, że zadziała nawet wtedy gdy nie będziemy uruchamiali aplikacji z VisualStudio. Przydatne przy badaniu WebService’ów zainstalowanych na IIS;)

Sąsiednią klasą towarzyszącą System.Diagnostics.Debugger jest System.Diagnostics.Debug udostęniająca asercje (Assert(bool condition) – przy czym warunek musi być spełniony, aby program działał poprawnie) oraz bardziej rozbudowane metody do obsługi wyjścia w konsoli debuggera takie jak Write, WriteIf, WriteLine, WriteLineIf, Indent, Unindent, Print. W każdym bądź razie polecam się z nimi zapoznać

Zdziwiło mnie, że taka ważna struktura w obliczeniach numerycznych nie dorobiła się pożądnej implementacji (dodam jeszcze: darmowej).. No cóż, w takim razie należy samemu napisać odpowiedni kod.

Zacząłem od stworzenia szkieletu klasy:

public class Matrix< T >
{
	T[,] matrix;
        public int N { get; private set; }
        public int M { get; private set; }
        public Matrix(int n, int m)
        {
        }

        public T this[int i, int j]
        {
        }
	public static Matrix< T > operator +(Matrix< T > A, Matrix< T > B)
	{
	}
	public static Matrix< T > operator -(Matrix< T > A, Matrix< T > B)
	{
	}
	public static Matrix< T > operator *(Matrix< T > A, Matrix< T > B)
	{
	}
}

Dokonałem następnie implementacji pierwszego z operatorów:

        public static Matrix< T > operator +(Matrix< T > A, Matrix< T > B)
        {
            if (A.N == B.N && A.M == B.M)
            {
                Matrix< T > result = new Matrix< T >(A.N, A.M);
                for (int i = 0; i < A.N; i++)
                {
                    for (int j = 0; j < A.M; j++)
                    {
                        result[i, j] = A[i, j] + B[i, j];
                    }
                }
                return result;
            }
            else
            {
                throw new Exception("Matrices have different dimensions");
            }
        }

Próba kompilacji i… błąd: „Operator ‘+’ cannot be applied to operands of type ‘T’ and ‘T’”. W sumie prawda, skąd kompilator ma wiedzieć, czy typ T ma zaimplementowany operator dodawania. Właśnie po to wprowadzono system reguł mogący wymusić na danym typie kilka cech. Zaglądam więc do dokumentacji MSDN i niestety nic ciekawego nie znalazłem. Odpalam wyszukiwarkę dotarłem do kilku wątków o tym samym problemie i jedyną odpowiedzią jest to, że: nie można czegoś takiego zrobić ponieważ Double jest typem prostym.

Ostatecznie jest jeszcze jedno rozwiązanie („Using generics for calculations”), ale moim zdaniem nie do końca jest ono wzorowe z tego względu, że należałoby stosować dodatkową warstwę pomiędzy typami Int32, Double a naszą klasą generyczną. Ale dużego wyboru nie ma..

1. Ręcznie parsować plik XML – to już przeszłość…
2. Skorzystać z zintegrowanego z platformą parsera XML oraz XPath – niestety jest to nadal bardzo wiele roboty i można się zagubić w którymś momencie
3. Skorzystać z LINQ to XML – to już wygląda dużo lepiej, ale nadal trzeba się odwoływać do elementów poprzez obiekt Xelement, no i brak jest ścisłego typowania obiektów na typy z XSD.
4. Dzisiaj znalazłem jeszcze taki projekt jak LINQ to XSD. Robi to wszystko co LINQ to XML z jednym małym dodatkiem. Pozwala na ścisłe typowanie obiektów, a to dzięki temu, że sam automatycznie generuje odpowiednie klasy w C#. Niestety wadą uniemożliwiającą skorzystanie z tego cudownego narzędzia jest to, że chwilowo nie jest rozwijany a ostatnia wersja pamięta czasy Visual Studio Orcas beta 1. I z powodu niekompatybilności wersji System.Xml.Linq nie da się tego w prosty sposób uruchomić na wersji RTM. Należy cierpliwie czekać na dalszy bieg wydarzeń…
5. Szukając dalej znalazłem coś takiego jak CodeXS. Potrafi przekonwertować plik XSD na zestaw klas C# (także VB), a następnie jednym poleceniem wypełnić wszystkie struktury danymi z pliku XML opartego na danym XSD z zachowaniem wszystkich typów (także wyliczeniowych) oraz bardziej skomplikowanych struktur. Na stronie producenta jest dostępna wersja online (wysyłamy plik XSD na serwer i ściągamy archiwum z klasami) oraz postać źródłowa tej aplikacji. W prosty sposób można ją podpiąć pod zdarzenia pre-build w projekcie VS i mamy ładny generator kodu na podstawie XSD. Wadą jest niestety to, że chyba nie będzie można wykorzystać tutaj LINQ, gdyż na pierwszy rzut oka nie ma odpowiedniego wsparcia ze strony IDE. Ale poszukam może jeszcze czegoś na ten temat.

Ostatecznie waham się pomiędy rozwiązaniem trzecim a piątym (czwarte naprawdę niestety odpada). Trzecie na obecną chwilę mimo trochę bardziej skomplikowanej składni pozwala na wygodne przeszukiwanie, piąte natomiast posiada bardzo dobre typowanie danych, a z przeszukiwaniem gorzej.

Jeśli chodzi o .NET3.5 to postanowiłem dalej rozwijać moją aplikację badawczą RubiksCube v2, wykorzystując i teraz jakieś względnie nowe rzeczy (dopiero teraz wyszła oficjalna wersja Visual Studio 2008). W tym momencie zapewne najbardziej się skupię na XLINQ, gdyż algorytmy do układania kostki zamierzam zawrzeć w pliku XML, a to powinno ułatwić ich wyciąganie .
Jeśli chodzi o oficjalną wersję VS2008 to zainstalowała się bezproblemowo (w przeciwieństwie do kolegi Dawida ) I na pierwszy rzut oka chodzi trochę lepiej niż wersje beta oraz VS2005. Jak jest w rzeczywistości okaże się w praniu

Przy okazji: to jest pierwsza notka dodana z Worda;)

Najpierw o najprostszym przypadku: wywołanie metody jakiegoś obiektu.
W pierwszej kolejności musimy pobrać typ naszego obiektu, możemy pobrać go za pomocą funkcji GetType() jeśli już jakiś obiekt istnieje, albo za pomocą typeof(Klasa). W obu przypadkach zostanie zwrócony obiekt typu Type.
Type jest w stanie dostarczyć nam wiele informacji na temat dowolnego typu, począwszy od konstruktorów, destruktorów, poprzez pola, metody aż po typy po których dziedziczy. Pozwala także na wykonywanie metod i zmianę wartości pól. Do tego ostatniego służy metoda InvokeMember. W najprostszej wersji przyjmuje pięć argumentów:

public Object InvokeMember (
	string name,
	BindingFlags invokeAttr,
	Binder binder,
	Object target,
	Object[] args
)

Pierwszy name jest nazwą pola, metody do którego chcemy się odwołać.
Drugi określa czego będziemy pod tą nazwą szukali i co zamierzamy z tym zrobić. Najbardziej interesującym flagami są:

• Public, NonPublic – czy pole jest dostępne ma status publiczny czy prywatny.
• InvokeMethod – znaleziona metoda zostać wywołana
• GetField, SetField, GetProperty, SetProperty – ma zostać pobrana/ustawiona wartość pola lub własciwości
• CreateInstance – zanim cokolwiek się wykona zostanie utworzony nowy obiekt danego typu i na nim będą przeprowadzone operacje.

Na chwilę obecną jeszcze nie za bardzo się orientuję w wykorzystaniu trzeciego parametru binder, więc swobodnie można tam wstawić wartość null. target jest obiektem na którym ma być wykonana operacja. Jeśli wybraliśmy flagę CreateInstance możemy wstawić null. Ostatnim argumentem jest tablica zawierająca wartości potencjalnych argumentów metody lub wartość jaka ma być przypisana polu.
Koniec wstępu teoretycznego, a teraz praktyka:

Type type = GetType();
type.InvokeMember("RotateXCW",
          BindingFlags.InvokeMethod |BindingFlags.NonPublic,
          null,
          this,
          null);

Prawda, że proste?
Pobieramy typ aktualnego obiektu w którym znajduje się ten fragment kodu, a następnie wywołujemy prywatną (NonPublic) metodę RotateXCW w bieżącym obiekcie.

Jeśli metoda ma argumenty to kod będzie wyglądał następująco:

Type type = GetType();
type.InvokeMember("RotateXCW",
      BindingFlags.InvokeMethod |BindingFlags.NonPublic,
      null,
      this,
      new object [] { "Pierwszy argument typu string", 10, new Button() );

Przekazujemy tablicę obiektów, w tym przypadku: napis, liczbę (integer) i kontrolkę przycisku.

Skoro już wiadomo w jak prosty sposób można wywołać metodę obiektu no to teraz pokażę, jak stworzyć obiekt i jak zrobić prosty system wtyczek.
Kod do realizujący to zadanie będzie wyglądał mniej więcej tak:

string [] files = Directory.GetFiles(pluginPath, "*.dll");

for(int i = 0; i < files.Length; i++)
{
// Ladujemy Assembly z pliku
Assembly asm = Assembly.LoadFrom(files[i]);

// Sprawdzamy typy zawarte w bibliotece
foreach (Type type in asm.GetTypes())
{
  // Szukamy tylko publicznych, nieabstrakcyjnych klas
  if(type.IsPublic && !type.IsAbstract)
  {

    // Sprawdzamy czy dziedziczy po naszym intefrace'ie
    Type iFace = type.GetInterface("plugInterfaces.IPlugin", true);

    // Jezeli tak - zapisujemy do pluginow
    if(iFace != null)
    {
      IPlugin tmp = (IPlugin)Activator.CreateInstance(asm.GetType(type.ToString())); // Tworzymy nową instancję pluginu
      plugins.Add(tmp); // Dodajemy plugin

      tmp = null; // Czyscimy po sobie
    }

    iFace = null; // Czyscimy po sobie

    }
}
asm = null; // Czyscimy po sobie

W pierwszej linii pobieramy listę plików dll z katalogu z wtyczkami. W linii 6 ładujemy każdą dll'kę i następnie pobieramy wszystkie znajdujące się w niej typy (linia 9). Sprawdzamy, czy to jest klasa której instancję możemy bezproblemowo utworzyć (filtrujemy wszystkie klasy abstrakcyjne, interfejsy, itp).
Konstrukcja z linii 16 i 19 służy do zapewnienia, że dana klasa w pełni implementuje intefejs IPlugin (który jest definiowany przez programistę). W 21 tworzymy obiekt oraz wrzucamy go na listę naszych wtyczek. Sprzątamy po sobie i w ostateczności mamy listę wszystkich obiektów-wtyczek implementujących dany interfejs, którą możemy wykorzystać w dowolny już sposób.