Po odpytaniu google o jakikolwiek silnik matematyczny natrafiamy na cenioną open sourcową bibliotekę GSL. Z mojego punktu widzenia ma ona jedną wadę: jest mocno nastawianona na środowisko Linuksowe. O ile istnieją wersje przeportowane na system Win32 (nie mówię tutaj o Cygwinie) to nie były już aktualizowane kilka lat. A o automagicznym podpięciu się z poziomu C# można praktyczznie pomarzyć..

Następna kolekcja matematyczna jak wpadła mi w ręce to dnAnalytics. Muszę przyznać, że jest ona bardzo dobrze przygotowana zapewniając bardzo wygodny i intyuicyjny intefejs programistyczny. Z podstawowych możliwości udostępnianych mogę wymienić własną implementację struktury do obsługi macierzy i wektorów, możliwość wczytywania i zapisywania danych z/do plików CSV, chyba wszystkie najważniejsze operacje na macierzach oraz szereg algorytmów do rozwiązywania równań, dekompozycji macierzy (SVD, LU, QR) i co najważniejsze ma zaimplementowane wsparcie dla natywnej biblioteki Intel Math Kernel Library, dzięki czemu znacząco zyskujemy na wydajności. Niestety dnAnalytics miał jedną wadę: nie w pełni wykorzystywał możliwości MKL.

W ten sposób dotarłem (całkiem przypadkowo) od ILNumerics.Net. Porównując z dnAnalytics to ma raczej trochę inny interfejs (ani nie lepszy, ani nie gorszy, po prostu inny) przypominający bardziej język skryptowy  z Scilaba czy Matlaba (między innymi odwoływanie się do pól macierzy). A skoro jestem przy macierzach to warto wspomnieć, że w tym przypadku nie jesteśmy ograniczeni tylko do dwóch wymiarów i typu double, ale dzięki typom generycznym możemy wykorzystać niemal dowolny typ numeryczny w wielomiarowej przestrzeni. Malutkim minusem jest brak obsługi plików CSV do których przyzwyczaiła mnie dnAnalytics, ale coś za coś. Na zakończenie jeszcze jeden ogromny plus: w pełni wykorzystuje zestaw funkcji LINPACK z natywnej biblioteki MKL, a także dodatkowo z konkurencyjnej biblioteki firmy AMD. Dla zachowania kompatybilności z platformą mono powstała również specjalna wersja natywnego silnika matematycznego.

Podsumowując dnAnalytics jest bardzo przejrzystą biblioteką nadającą się do projektów w których nie wymaga się dużej wydajności i ograniczamy się do dwóch wymiarów. ILNumerics.Net jest natomiast prawdziwą perełką wśród otwartych bibliotek matematycznych, a dzięki porządnemu połączeniu z MKL i pochodnymi jest naprawdę wydajnym tworem.

I wszystko byłoby OK, gdyby nie fakt, że RubiksCube v2 przestał działać..
A dokładniej po wykonaniu dowolnego ruchu wywalał się bliżej nieokreślony błąd w PresentationCore.dll (bliżej nieokreślony, bo opisu błędu wogóle nie było). Co lepsze przed SP1 Beta aplikacja działała prawidłowo…

Błędu szukałem komentując po kolei poszczególne fragmenty kodu i dotarłem do takiej konstrukcji

if (model == null)
{
    model = new Model3DGroup();
}
else
{
    model.Children.Clear();
}

Gdzie model jest typu Model3DGroup. Doszedłem do tego, że aplikacja wywalała się przez linijkę 7. Nie wiem dlaczego tak się zachowywał, ale błąd naprawiłem w następujący sposób:

if (model == null)
{
    model = new Model3DGroup();
}
else
{
    model.Children = new Model3DCollection();
}

I jak na razie aplikacja śmiga

W ogólności służy do tego klasaSystem.Diagnostics.Debugger. Co prawda posiada ona tylko trzy metody przydatne dla programisty, ale liczba ich nie jest istotna;).

• Debugger.Break() – powoduje zatrzymanie działania programu i włączenie debuggera (coś a la standardowy breakpoint)
• Debugger.Launch() – uruchamia debugger i podłącza go do aktualnego procesu, ale jeszcze go nie zatrzymuje
• Debugger.Log(int level, string category, string message – wykorzystuje w przypadku, gdy chcemy wysłać na konsolę debuggera informację zwrotną. Nie potrzebujemy w tym wypadku tworzyć aplikacji konsolowej – w ogóle nie musi ona posiadać jakiegokolwiek okna

Ciekawostką jest to, że wywołania tych metod zostają usuwane w wersji Release projektu. Są one dostępne jedynie w wersji Debug.
Przydatności metody Log() chyba nie trzeba tłumaczyć. Zawsze przecież przydają się dodatkowe informacje w przypadku, gdy badamy rozbudowaną i przebiegającą przez wiele iteracji funkcję.

Break() możemy oczywiście zastąpić standardowym Breakpointem z IDE, ale ma taką zaletę, że zadziała nawet wtedy gdy nie będziemy uruchamiali aplikacji z VisualStudio. Przydatne przy badaniu WebService’ów zainstalowanych na IIS;)

Sąsiednią klasą towarzyszącą System.Diagnostics.Debugger jest System.Diagnostics.Debug udostęniająca asercje (Assert(bool condition) – przy czym warunek musi być spełniony, aby program działał poprawnie) oraz bardziej rozbudowane metody do obsługi wyjścia w konsoli debuggera takie jak Write, WriteIf, WriteLine, WriteLineIf, Indent, Unindent, Print. W każdym bądź razie polecam się z nimi zapoznać

Najpierw o najprostszym przypadku: wywołanie metody jakiegoś obiektu.
W pierwszej kolejności musimy pobrać typ naszego obiektu, możemy pobrać go za pomocą funkcji GetType() jeśli już jakiś obiekt istnieje, albo za pomocą typeof(Klasa). W obu przypadkach zostanie zwrócony obiekt typu Type.
Type jest w stanie dostarczyć nam wiele informacji na temat dowolnego typu, począwszy od konstruktorów, destruktorów, poprzez pola, metody aż po typy po których dziedziczy. Pozwala także na wykonywanie metod i zmianę wartości pól. Do tego ostatniego służy metoda InvokeMember. W najprostszej wersji przyjmuje pięć argumentów:

public Object InvokeMember (
	string name,
	BindingFlags invokeAttr,
	Binder binder,
	Object target,
	Object[] args
)

Pierwszy name jest nazwą pola, metody do którego chcemy się odwołać.
Drugi określa czego będziemy pod tą nazwą szukali i co zamierzamy z tym zrobić. Najbardziej interesującym flagami są:

• Public, NonPublic – czy pole jest dostępne ma status publiczny czy prywatny.
• InvokeMethod – znaleziona metoda zostać wywołana
• GetField, SetField, GetProperty, SetProperty – ma zostać pobrana/ustawiona wartość pola lub własciwości
• CreateInstance – zanim cokolwiek się wykona zostanie utworzony nowy obiekt danego typu i na nim będą przeprowadzone operacje.

Na chwilę obecną jeszcze nie za bardzo się orientuję w wykorzystaniu trzeciego parametru binder, więc swobodnie można tam wstawić wartość null. target jest obiektem na którym ma być wykonana operacja. Jeśli wybraliśmy flagę CreateInstance możemy wstawić null. Ostatnim argumentem jest tablica zawierająca wartości potencjalnych argumentów metody lub wartość jaka ma być przypisana polu.
Koniec wstępu teoretycznego, a teraz praktyka:

Type type = GetType();
type.InvokeMember("RotateXCW",
          BindingFlags.InvokeMethod |BindingFlags.NonPublic,
          null,
          this,
          null);

Prawda, że proste?
Pobieramy typ aktualnego obiektu w którym znajduje się ten fragment kodu, a następnie wywołujemy prywatną (NonPublic) metodę RotateXCW w bieżącym obiekcie.

Jeśli metoda ma argumenty to kod będzie wyglądał następująco:

Type type = GetType();
type.InvokeMember("RotateXCW",
      BindingFlags.InvokeMethod |BindingFlags.NonPublic,
      null,
      this,
      new object [] { "Pierwszy argument typu string", 10, new Button() );

Przekazujemy tablicę obiektów, w tym przypadku: napis, liczbę (integer) i kontrolkę przycisku.

Skoro już wiadomo w jak prosty sposób można wywołać metodę obiektu no to teraz pokażę, jak stworzyć obiekt i jak zrobić prosty system wtyczek.
Kod do realizujący to zadanie będzie wyglądał mniej więcej tak:

string [] files = Directory.GetFiles(pluginPath, "*.dll");

for(int i = 0; i < files.Length; i++)
{
// Ladujemy Assembly z pliku
Assembly asm = Assembly.LoadFrom(files[i]);

// Sprawdzamy typy zawarte w bibliotece
foreach (Type type in asm.GetTypes())
{
  // Szukamy tylko publicznych, nieabstrakcyjnych klas
  if(type.IsPublic && !type.IsAbstract)
  {

    // Sprawdzamy czy dziedziczy po naszym intefrace'ie
    Type iFace = type.GetInterface("plugInterfaces.IPlugin", true);

    // Jezeli tak - zapisujemy do pluginow
    if(iFace != null)
    {
      IPlugin tmp = (IPlugin)Activator.CreateInstance(asm.GetType(type.ToString())); // Tworzymy nową instancję pluginu
      plugins.Add(tmp); // Dodajemy plugin

      tmp = null; // Czyscimy po sobie
    }

    iFace = null; // Czyscimy po sobie

    }
}
asm = null; // Czyscimy po sobie

W pierwszej linii pobieramy listę plików dll z katalogu z wtyczkami. W linii 6 ładujemy każdą dll'kę i następnie pobieramy wszystkie znajdujące się w niej typy (linia 9). Sprawdzamy, czy to jest klasa której instancję możemy bezproblemowo utworzyć (filtrujemy wszystkie klasy abstrakcyjne, interfejsy, itp).
Konstrukcja z linii 16 i 19 służy do zapewnienia, że dana klasa w pełni implementuje intefejs IPlugin (który jest definiowany przez programistę). W 21 tworzymy obiekt oraz wrzucamy go na listę naszych wtyczek. Sprzątamy po sobie i w ostateczności mamy listę wszystkich obiektów-wtyczek implementujących dany interfejs, którą możemy wykorzystać w dowolny już sposób.

W zeszłym tygodniu zainteresowałem się trzecią wersją frameworka .NET, ale wsparcie tegoż w Visual Studio 2005 nie było najwyższych lotów, a zwłaszcza modułu WPF. Krótko mówiąc trochę to przymulało W takim razie warto było przetestować następną wersję Visual Studio. Przyjrzałem się dokładniej opisowi Orcasa i dowiedziałem się jednej istotnej rzeczy, która zmieniła moje zdanie na temat objętości instalki. Ta instalka nie zawiera tylko Orcasa, ale także pełną dokumentację MSDN co zmienia postać rzeczy.

W zeszłą środę odinstalowałem MSDNa oraz VS2005 i zainstalowałem Orcasa. Instalacja jak zwykle w tym przypadku trwała około godziny, ale tak to już bywa..
Po odpaleniu IDE jedyną różnicą w porównaniu z VS2005 było estetyczniej wykończone GUI. Układ okien, pasków pozostał niezmieniony.

Następnie otworzyłem okno nowych projektów.

Nowością jest zintegrowane wsparcie dla WPF, WCF, WF. Co prawda w VS2005 też była możliwość doinstalowania odpowiednich paczek, ale według mnie chodziło to trochę wolno.
W prawym górnym rogu okna widać listę z której możemy wybrać docelową wersję platformy .NET.

No to tworzę projekt Windows Forms Application, wrzucam na formę przycisk, wciskam F5 i.. błąd.. Problemy z biblioteką alink.dll. Czasem tak bywa Tworzę inny typ projektu, kompiluję i to samo. Dziwne. Po skorzystaniu z pomocy http://google.com dowiedziałem się, że należy wpierw wgrać poprawki. Znajdują się one w WCU\dotnet\ na płycie instalacyjnej. W sumie trzy pliki. Po zainstalowaniu i ponownym uruchomieniu Orcasa wszystkie projekty zaczęły się kompilować bezbłędnie.

Po przyjrzeniu się paskom zauważyć można nowe menu Test oraz dodatkowa pozycja w menu kontekstowym „Create Unit Tests”. W VS2008 zintegrowano obsługę systemu w stylu NUnit, jUnit służącego do jednostkowego testowania poszczególnych funkcji, klas, modułów projektu.

Kolejny feature jest przydatny dla programistów ASP.NET oraz projektantów interfejsu w XAMLu. W końcu dodali możliwość podzielenia okna na dwie części: kod strony i tryb wizualny. Minusem tego rozwiązana jest fakt, że okno można podzielić tylko w poziomie..

W przypadku XAML jest możliwość dzielenia zarówno poziomego:

jak i pionowego:

Więcej nowych ficzersów jak narazie nie zauważyłem. W porównaniu do poprzedniej wersji poprawiono trochę szybkość działania projektów opartych na WPF. Aczkolwiek i tak jeszcze trochę optymalizacji jest koniecznych.

Dokumentacja MSDN nawet uwzględniając fakt, że również jest w wersji beta jest dosyć dobrze przygotowana. Prawie wszystkie elementy .NET 3.0 są opisane wraz z podaniem przykładowego użycia w niemal każdym języku dotnetowym.

Na koniec porównałem jeszcze ile ten Orcas zajął mi miejsca na dysku. I tutaj kolejny plus tego środowiska. Instalując go zwolniłem 1GB przestrzeni dyskowej, co według mnie jest dużym zyskiem.